Ölüme bakış açısı farklıdır herkesin, ve tabii ölümden sonrasına… Yeni bir hayat var veya yok…sana göre var, bana göre yok…bu konuda topyekün bir ortak fikir etrafında birleşilemeyeceğine göre, ölümden sonra ne olacağımızdan ziyade hatırlanıp hatırlanmayacağımız üzerinde kafa yorup bunun için birşeyler yapmanın gerekliliğine inanıyorum. Söylenmiş o kadar sözünün arasından en çok “beni hatırlayınız” deyişini sevmişimdir Mustafa Kemal’in… Hatırlanmak için de elbette birşeyler bırakmak gerek geride kalanlara, sen ebedi yok olsan da ebedi yaşayacak birşeyler… inansan da inanmasan da…

Aslında bütün bunlar birdenbire döküldü beynimin kılcal damarlarından…ve sonra klavyede yer buldu…yukarıdaki resme bakarken mezar taşları hakkında yazasım geldi…ama düşünceler başka tarafa aktı…her neyse…isterseniz bir de siz bakın…ve üşenmeyin yazın…yazmak istediğinizi değil…sadece aklınızdan geçenleri…belli mi olur belki de geriye bırakacağınız en güzel şey birkaç cümledir de siz farkında değilsiniz…