Bir bayram tatilini daha geride bırakırken…gibi klişeleşmiş bir giriş yapmak istemiyorum aslında ama kalıpların dışına çıkmayayım dedim. Neyse efendim ayın 7 sinden beri geçmiş kurban bayramı tatili dolayısıyla Manisa’ya gittiğimden dolayıdır ki pek ilgilenemedim kalemimle, eminim yokluğumu hissetmişsinizdir :/.  Hazır konu açılmışken bu anlamsız, öylesine yazılmış gibi görünen yazımı okuyanların geçmiş kurban bayramları kutlu/mubarek olsun.

Tüm bayram tatili boyunca yaptığım şeyleri sıralayacak değilim, sıralasam da pek ilginizi çekmez zaten çünkü aynı şeyleri eminim sizlerde yapmışsınızdır…yok bayram ziyaretleri, kurban kesimi, ızgaralar-kavurmalar falan filan işte derken geri döndüm İstanbul’a. Ancak Manisa otogarından otobüse binip İstanbul‘a gelene kadar içimde değişik bir duygu vardı herzaman ki dönüş duygularından farklı olarak. Ne bileyim mesela önceki yolculuklarımda bineceğim otobüsün Manisa otogarına girmesi bile beni hüzünlendirirdi, öyle ki yalnız olsam oracıkta salya sümük ağlayacak derece de yoğun bir hüzün bulutu çökerdi üzerime :/

Fakat bu sefer tam tersine sanki İstanbul’a ilk defa geliyormuşum gibi acayip bir heyecan vardı içimde…Eve varıp çantamı sırtımdan indirdim, bunun nedenini düşündüm bir an ve buldum… Birinci neden bu dönüş öğrencilik hayatımın son İstanbul dönüşüydü ve bir daha okuldaki derslerime yetişme zorunluluğu düşüncesi ile İstanbula dönmeyeceğimi bilmemdi. İkincisi ise kalemim tabii kiii, yazmayı özlemişim her ne kadar aradan geçen zaman 9-10 gün gibi kısa bir süre olsa da…